پلیمرها متشكل از هزاران مونومر متصل به هم هستند كه زنجیره مولكولی بلندی ایجاد می‌کنند. این پلیمرها خوشه‌هایی را در محلول و امولسیون تشكیل داده و هنگامی كه غشایی در سطح لایه‌های زیرین تشكیل می‌دهند، خوشه‌های مولكولی پلیمری به ناچار به سطح متصل می‌شوند. سپس به علت گرما و رطوبتی كه پلیمر در معرض آن است دچار تنش برشی نیز می‌شوند و در نتیجه نیروهای پیوستگی مولكولی ضعیف‌تر می‌گردند.

علاوه بر این، پلیمرها به دلیل ساختار ویسكوالاستیك (دائماً در جهتی حركت می كنند كه به ساختار پایدار ترمودینامیكی برسند) پیوندهای مولكولی ضعیف داشته و اشعه فرابنفش كه منبعی پر انرژی محسوب می‌شود به شبكه پلیمری حمله کرده و رادیكال‌های آزاد ایجاد می‌نماید. رادیكال‌های آزاد همان مراكز واكنش‌پذیر مولكول‌ها می باشند که به راحتی با اكسیژن واكنش داده (اكسید می‌شوند) و باعث تجزیه مولکول می‌شود.

تقریبا تمام مصالحی که معمولا برای ساخت‌وساز ساختمان و ابنیه به کار می‌روند را می‌توان با زایکوسیل به ضدآب کرد. اگر بطور دقیق‌تر بخواهیم بیان کنیم، باید گفت زایکوسیل روی مصالح ساختمانی دارای سیلیس که جاذب آب هستند، قابلیت اجرا دارند.

قطرات آب به مراتب بزرگ‌تر از اندازه منافذ موجود در سطوح مصالح سنگی، آجری، سیمانی و .. هستند. بنابراین باید در لایه‌های سطحی باقی بمانند و نتوانند نفوذ کنند. اما با این وجود به دلیل این‌‎که تمام سطوح سیمانی دارای گروه‌های OH (هیدروکسیل) می‌باشند، این گروه‌ها لایه‌های سطحی را بسیار متخلخل کرده و آماده برای جذب بیشتر می‌کنند.

خیر. گچ به دلیل اینکه سیلیس ندارد، نمی‌تواند با زایکوسیل واکنش دهد و لذا امکان اجرای زایکوسیل روی سطوح گچی نیست.

پاسخ این سوال از بررسی نحوه عملکرد زایکوسیل به دست می‌آید. همان‌طور که قبلا نیز بیان شده است زایکوسیل نانومقیاس است و به واسطه عملکرد واکنشی و نفوذی بودن خود با لایه‌های زیرین سطح پیوند برقرار می‌کند و ساختار شیمیایی آن را عوض می‌نماید. نکته مهم این تغییرات اینست که همه واکنش‌ها و تغییر ویژگی‌ها در مقیاس نانویی (مولکولی) رخ می‌دهند. بنابراین بر عکس ضدآب کردن پوششی قابل مشاهده نیست و تغییری در شرکل ظاهری نهایی بوجود نمی‌آورد.